''Νούμερο 21''

Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, μια δικαστική απόφαση συγκλόνισε την ελληνική κοινωνία: Η αθώωση μιας γυναίκας που στραγγάλισε το σύζυγό της. Μια απόφαση που άφησε βαθύ αποτύπωμα στη συλλογική μνήμη και ένα ερώτημα που δεν έπαψε ποτέ να μας απασχολεί.

Το ΝΟΥΜΕΡΟ 21 της Χριστίνας Λαμπούση, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο θέατρο εμπνευσμένο από αυτά τα αληθινά γεγονότα. Χωρίς να αναζητά εύκολες απαντήσεις, χωρίς να παίρνει στέρεες θέσεις, χωρίς καν να αναπαριστά απλώς ένα περιστατικό βίας, το έργο στρέφει το βλέμμα στον άνθρωπο. Στην πολυπλοκότητα, στις αντιφάσεις, στα όρια της ανθρώπινης ύπαρξης. Ανοίγει ένα διάλογο που δυστυχώς, παραμένει πιο επίκαιρος από ποτέ.

Μετά την επιτυχημένη πορεία του «Εντός Περιθωρίου» στο Μικρό Γκλόρια, η
Χριστίνα Λαμπούση συναντά σκηνικά την Ερμίνα Κυριαζή, γνωστή από τις
ξεχωριστές σκηνοθετικές της δουλειές στο «4EVER» του Γιώργου Ηλιόπουλου, στο
«Τσιτάχ, η ερημιά του τερματοφύλακα» και στο «Το Γάλα» του Βασίλη
Κατσικονούρη.

Μια συνάντηση δύο δημιουργικών ματιών με κοινή οπτική στα ευαίσθητα θέματα
της ανθρώπινης εμπειρίας.

Το βιβλίο ΝΟΥΜΕΡΟ 21 κυκλοφορεί και από τις εκδόσεις Μετρονόμος.

Σκηνοθετικό σημείωμα

Πάντα με γοήτευαν οι άνθρωποι που έρχονται αντιμέτωποι με τα όριά τους. Όχι οι ηρωίδες-ήρωες που τους προσδιορίζεις με ευκολία, αλλά αυτοί που κουβαλούν τις αντιφάσεις τους, τα τραύματά τους και τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα της ζωής τους.

Στον τρόπο που δουλεύω επιχειρώ πάντα να προσεγγίζω τους χαρακτήρες μέσα από μια «ψυχαναλυτική-υπαινικτική» διαδικασία. Με ενδιαφέρει να «σκάβω», να βρίσκω τις ρίζες, να φωτίζω ό,τι δεν ειπώθηκε, να αντιμετωπίζω το κείμενο ως αποτέλεσμα και όχι ως αφετηρία μελέτης.

Οι άνθρωποι επιστρέφουν αενάως σε αυτό που τους είναι οδυνηρά γνώριμο. Στο ΝΟΥΜΕΡΟ 21 δεν αναζητώ την αναπαράσταση μιας πραγματικής υπόθεσης. Αναζητώ τον άνθρωπο πίσω από τα γεγονότα.

Με ενδιαφέρει αυτό που αποκαλώ «συμβολικός ρεαλισμός», όπου η πραγματικότητα δε λειτουργεί σαν «ηθογραφική» περιγραφή, αλλά ως πεδίο αποκάλυψης των βαθύτερων ψυχικών μηχανισμών που κινούν τις ηρωίδες και τους ήρωες.

Το έργο πραγματεύεται την κακοποίηση, αλλά δεν περιορίζεται σε αυτήν. Επιχειρεί να κοιτάξει κατάματα όλες τις πλευρές του ανθρώπου. Να «ακούσει», όχι μόνο τη φωνή του θύματος, αλλά και τη φωνή του θύτη. Όχι για να τον αθωώσει, αλλά για να διερευνήσει τους μηχανισμούς που γεννούν τη βία.

Το θέατρο δε δίνει απαντήσεις. Συνδέει με ένα αόρατο νήμα τους θεατές με τους ηθοποιούς. Εκεί δημιουργείται ένας «ιερός» τόπος κοινής εμπειρίας.

Αν, φεύγοντας από την αίθουσα, έστω και ένας θεατής κρατήσει μαζί του μια καινούργια σκέψη, ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα, ένα ερέθισμα να αποτινάξει κάτι που τον βαραίνει, μια σιωπή να βυθιστεί, τότε το θέατρο έχει εκπληρώσει το σκοπό του.