Πρόσφατα συζητούσα με μία φίλη, η οποία μου μετέφερε την εμπειρία συγγενικού της προσώπου.
Το θέμα της κουβέντας είναι, ότι ένας έφηβος έκανε την επανάσταση του.
“Έπεσαν” οι επιδόσεις του, αργούσε τα βράδια και μία σειρά γεγονότων, που είναι αρκετά γνώριμα σε όλους μας.
Τα σχολεία ανοίγουν και τα βασικά ερωτήματα είναι 2:
- Πόσο πολύ θυμόμαστε, πώς εμείς αισθανόμασταν αυτές τις στιγμές;
- Πόσο πολύ καταλαβαίνουμε τα παιδιά που βρίσκονται στη θέση αυτή, στην οποία βρεθήκαμε και εμείς;
Αυτή η γενιά των εφήβων έχει εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά από την προηγούμενη.
Δεν δίνει πολλές ευκαιρίες για επικοινωνία, αν το έδαφος δεν είναι το κατάλληλο.
Ξεχνάμε, όπως ξεχνά κάθε προηγούμενη γενιά.
Ξεχνάμε την ένταση, το άγχος, το καρδιοχτύπι της συνάντησης.
Ο πιο συνηθισμένος διάλογος μεταξύ ενός νέου και των γονιών του είναι:
- Δεν με καταλαβαίνετε .....
- Εμείς δεν καταλαβαίνουμε; Καταλαβαίνουμε πολύ καλά.
Τί συμβαίνει όμως, πραγματικά;
Τί σημαίνει καταλαβαίνω τον άλλο;
Κατανόηση δεν είναι :
- η υποτακτικότητα
- η αναντίρρητη συμπόρευση
- η εκτέλεση όλων των επιθυμιών
- η συμφωνία σε όλα
Κατανόηση όμως είναι :
- μπαίνω ακριβώς στη θέση του άλλου ( ενσυναίσθηση )
- αντιλαμβάνομαι την πραγματικότητα του ( όχι την πραγματικότητα γενικά, αλλά του κάθε ξεχωριστού ανθρώπου. Κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός μέσα στο απέραντο σύμπαν και πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μοναδικός )
- βοηθώ τη σκέψη του να γίνει πράξη, επεκτείνω το όραμα του
- είμαι δίπλα του με πνευματική σύνδεση.
Οι κοινωνιολόγοι αναφέρουν βάσει ερευνητικών διαδικασιών πως : “.....κάθε γενιά θεωρεί, πως ο κόσμος σταματά σε αυτήν και όλες οι επόμενες μελλοντικές συνήθειες και αλλαγές είναι για κακό .”
Αντιθέτως επισημαίνουν, πως για να υπάρχει καλή επικοινωνία με οφέλη για όλες τις πλευρές, πρέπει να μπορεί κάθε γενιά να αντιλαμβάνεται τις αλλαγές και να εντάσσεται μέσα σε αυτές, όχι τυπικά αλλά ουσιαστικά.
Η επιστροφή στα θρανία, στα σχολεία ή όπως αλλιώς προσδιορίζεται, είναι μία σημαντική και ιδιαίτερη στιγμή για κάθε μαθητή.
Σκεφτείτε πώς αισθάνεται, πώς πέρασε, πώς περνά, τί ακούει, τί μαθαίνει, τί πιστεύει για τον κόσμο, για το σχολείο.
Κοιτάξτε κάθε παιδί μέσα στα μάτια με ειλικρίνεια, με διάθεση, με κατανόηση.
Ένα παιδί ρωτά κάτι, το οποίο μας φαίνεται αυτονόητο.
Αυτονόητο σε εμάς όμως, όχι σε εκείνο.
“ Μαμά , ποιά είναι μεγαλύτερη η Αθήνα ή η Πάτρα ;”
Η απάντηση μας είναι αυτοματοποιημένη.
“ Ωχχχχ βρε παιδί μου, είναι ερώτηση αυτή; ”
Και φυσικά είναι ερώτηση λογική, απλή και με ενδιαφέρον.
Αυτή την απάντηση θέλει το παιδί.
Μια πραγματική απάντηση και τη διάθεση μας, να ασχοληθούμε μαζί του.
“Θέλεις να μάθεις ως πρός το μέγεθος ή την ποσότητα των κατοίκων σε κάθε μία; ”
Εάν δεν έχουμε απάντηση σε κάποια ερώτηση, δεν υπάρχει καλύτερη ομολογία από την αλήθεια:
“ Δεν το γνωρίζω. Είναι όμως πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση και θα ψάξω να μάθω και εγώ, αλλά και να σε ενημερώσω.”
Εμείς έχουμε κουραστεί. Δεν μας κουράζουν τα παιδιά .
Εμείς ξεχνάμε. Δεν είναι τα παιδιά περίεργα .
Εμείς χάνουμε την υπομονή μας.
Τα παιδιά έχουν απεριόριστη.
Για να καταλάβουμε τα παιδιά δεν είναι ανάγκη να γίνουμε παιδιά .
Είναι όμως ανάγκη να μην ξεχνάμε, πως υπήρξαμε παιδιά.
Να τους μιλήσουμε με ειλικρίνεια, ευγένεια, αγάπη.
Τότε ήμασταν εμείς, τώρα είναι αυτά.
Καλή σχολική χρονιά!
